سیاستگذاری توسعه گردشگری در ایران
سياستگذاري در صنعت گردشگري، به تناسب ساختارهاي سياسي، اقتصادي و فرهنگي هر كشوري، از تنوع و طيف بسيار گسترده اي برخوردار است و همين امر تعيينكنندهي ميزان دخالت دولت در فرايند سياستهاي گردشگري آن كشور بوده است.
در ايران سياستهاي توسعهي صنعت گردشگري، به جاي هم سونمودن شرايط داخلي، مقاصد و جاذبهها و محصولات گردشگري با شرايط جهاني اين صنعت، سعي در هم سوكردن گردشگري بين المللي با شرايط داخلي خود دارد. اصرار و الزام گردشگران خارجي مبني بر رعايت همه معيارهاي محلي و فقدان انعطاف پذيري، از مولفه هاي روند مذكور محسوب ميشود.
گردشگري از تلفيق و تركيب سه حوزهي فرهنگ، اقتصاد وسياست در متن شرايط طبيعي به وجود ميآيد، ازاينرو شناخت مختصات و ويژگيهايش از طريق شناخت و درك درست اين حوزهها ميسر است. درنتيجه در ديدگاه سيستمي يكپارچه نميتوان سياستگذاري گردشگري را جدا از ساير حوزهها فرض كرد و بر اين اساس، سياستگذاري گردشگري حلقهاي از مجموعهي پيچيده و به هم پيوسته ي ساير حوزههاست
در جهان امروز که صنعت توريسم يکي از جذاب ترين و سودآورترين فعاليت هاست، ما در ايران با اين پرسش اساسي مواجهيم که سهم اندک ما از اين تجارت عظيم جهاني به رغم داشتن جاذبه هاي منحصر بفرد و ممتاز، ناشي از چیست؟ و البته اگر به پاسخ گردشگران و خبرنگاران خارجي مراجعه کنيم، در مي يابيم که مديريت ضعيف و عدم اطلاع از بايدها و نبايدهاي اين عرصه که امروز تبديل به علمي جهاني شده، آنان را مي آزارد و سهم اندک ما را رقم مي زند. هدف اصلي در آموزش رشته
با توجه به نياز روزافزون جامعه به تحصيلات تكميلى و نياز به خدمات آموزشى در حوزه هاى تخصصى و خلأ محسوس خدمات آموزشى تحصيلات تكميلى مناسب در زمينه گردشگرى دپارتمان ارشد و دكترى گردشگرى براى پاسخگويى به اين نياز شكل گرفت.درصدراهداف اين دپارتمان ارائه خدمات با كيفيت در خدمات مكمل آموزش عالى گردشگرى براى موفقيت دانشجويان و دانش آموختگان كشور است